De eroticabeurs in Antwerpen zit er alweer op. En wat mij betreft: de toon is gezet! Ondertussen staat de volgende beurs in Hasselt al voor de deur en draaien de voorbereidingen opnieuw op volle toeren.
Nieuwe gezichten vervoegen onze stand, terwijl anderen hun weg verderzetten en elders een aansluiting vinden die beter bij hun persoonlijkheid past. En weet je? Dat is helemaal prima. Niet iedereen hoeft op dezelfde plek te blijven staan om toch dezelfde passie te delen.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik onlangs een WhatsApp-groep heb opgericht met de naam ‘Let’s Connect’.
Wie ooit op een eroticabeurs is geweest, weet dat je er werkelijk alle soorten mensen uit de adultindustrie tegenkomt. Ieder met zijn eigen talent, verhaal, ambities en persoonlijkheid.
Deze keer had ik voor mezelf bewust een keuze gemaakt. Ik wilde geen negatieve vibes, geen verhalen van horen zeggen en al helemaal geen vooroordelen van anderen meenemen. Ik wilde mensen ontmoeten met mijn eigen ogen, mijn eigen gevoel en vooral een open blik.
En wat deed dat deugd!
Want uiteindelijk werken we allemaal in dezelfde sector. Een wereld waarin we enerzijds heel zichtbaar zijn, maar anderzijds nog altijd een stukje afgezonderd blijven van de maatschappij.
Waarom zouden we dan niet wat vaker de handen in elkaar slaan?
Elkaar helpen, ervaringen uitwisselen, vragen stellen, tips geven of gewoon eens luisteren. Want wie begrijpt de uitdagingen van onze sector beter dan de mensen die er zelf iedere dag middenin staan?
Juist. Onze collega’s.
Van elkaar leren, door elkaar groeien en met elkaar sterker staan.
Dat is precies wat ik met Let’s Connect wil bereiken. Geen concurrentiestrijd, geen achterklap, maar verbinding. Want er is volgens mij plaats genoeg voor iedereen die met passie en respect zijn eigen ding doet.
En terwijl de beurzen elkaar opvolgen, blijft het in mijn EVV Studio natuurlijk ook heerlijk druk.
De afgelopen weken mocht ik opnieuw fantastische mensen ontvangen. En ik blijf het bijzonder vinden hoeveel vertrouwen mensen mij geven.
Want laat ons eerlijk zijn: jezelf volledig blootgeven voor een camera is niet zomaar iets.
En dan bedoel ik niet alleen letterlijk je kleren uittrekken.
Je geeft ook een stukje van jezelf bloot. Je fantasieën, je verlangens, je kwetsbaarheid en soms zelfs een kant van jezelf die maar weinig mensen ooit te zien krijgen.
Daar heb ik enorm veel respect voor.
Ook de koppels die bij mij langskomen, blijven me telkens opnieuw verrassen. Twee mensen die hun eigen intimiteit, passie en seksuele energie met mij en uiteindelijk ook met de kijkers willen delen.
Geen ingestudeerde perfectie, geen opgelegd ideaalbeeld. Gewoon twee mensen die elkaar kennen, voelen en samen iets beleven.
Die puurheid, die echte menselijke connectie, dát zijn voor mij de mooiste beelden.
En tussen al dat bloot en al die bedrijvigheid door was er natuurlijk ook nog een heel bijzonder moment thuis.
Mijn zoon werd achttien!
Achttien jaar. Waar is die tijd naartoe?
We vierden zijn verjaardag samen met familie en vrienden en het werd een feest om nooit te vergeten. Hem zo gelukkig en dankbaar zien, maakte mij minstens even gelukkig.
Hij was dankbaar. Ik was dankbaar.
En op zo’n momenten besef ik weer hoe rijk een mens eigenlijk kan zijn, los van alles wat er op een bankrekening staat.
Ik prijs mezelf gelukkig.
Maar natuurlijk bestaat het leven niet alleen uit mooie momenten, geslaagde feestjes en fijne ontmoetingen.
Ook ik maak fouten. Soms kleine, soms grotere. Soms met gevolgen die je niet zomaar kunt terugdraaien.
Ik zeg altijd dat iedere keuze gevolgen heeft. En die gevolgen moet je uiteindelijk zelf dragen.
Dat geldt voor iedereen. Dus ook voor mij.
Soms betekent dat dat bepaalde deuren sluiten. Dat mensen verdwijnen, situaties veranderen of je plots een andere richting uit moet.
Maar ik heb ondertussen geleerd dat een gesloten deur niet noodzakelijk het einde van iets moois betekent.
Soms ontstaat er net daardoor ruimte voor iets nieuws.
En misschien hoeft ook niet alles altijd onmiddellijk begrepen of opgelost te worden.
Soms is aanvaarden, leren en verdergaan al meer dan genoeg.
Terwijl ik dit schrijf, lig ik trouwens heerlijk in mijn bed.
Het is zaterdagavond. Buiten is de storm, die op verschillende plaatsen heel wat schade heeft aangericht, stilaan aan het uitwaaien.
En ergens vind ik dat wel een mooie gedachte.
Stormen komen en gaan. Soms laten ze schade achter. Soms maken ze plaats voor een nieuwe wind.
Maar uiteindelijk wordt het weer stil.
En morgen?
Morgen sta ik gewoon opnieuw aan de zijlijn van het voetbalveld, als trotse mama.
Om daarna weer een nieuwe fan te ontvangen voor een spannend moment voor de camera.
Van voetbalschoenen naar blote voeten.
Ach ja… het leven van Elise Van Vlaanderen. Saai wordt het hier nooit! 😉
Tot het volgende dagboek!
Liefs, Elise ❤️
